Kaaman
பாட்டி குருக்களிடம்…
ஆலமரத்தடியை நெருங்கியதும், வர்ஷனாவும் சேதுவும் ஒருவித அமைதியையும், அதேசமயம் புதியதொரு உற்சாகத்தையும் உணர்ந்தனர். அவர்களின் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு வயது முதிர்ந்த பெண்மணி, நெற்றியில் திருநீற்றுப் பட்டையுடன், முகத்தில் தெய்வீகப் புன்னகையுடன் அமர்ந்திருந்தார். அவரது கண்கள் ஏதோ ஒரு ஆழமான அமைதியை வெளிப்படுத்தின. அந்த அமைதியான சூழல் அவர்களைச் சூழ்ந்துகொண்டது.
அவர்கள் இருவரும் பாட்டி குருக்களின் அருகில் சென்று பணிவுடன் நின்றனர்.
வர்ஷனா: (பணிவுடன்) பாட்டி… நமஸ்காரம்.
பாட்டி குருக்கள் மெல்ல நிமிர்ந்து அவர்களைப் பார்த்தார். அவரது கண்களில் ஒருவித பாசமும், எல்லாம் அறிந்த தன்மையும் கலந்திருந்தது. அவர் பதிலுக்குப் புன்னகைத்தார்.
சேது: (மெதுவாக) குருக்கள் ஐயா தான் உங்ககிட்ட பேசச் சொன்னாரு பாட்டி.
பாட்டி குருக்கள்: (மெல்லிய குரலில்) வாங்க குழந்தைகளா… உட்காருங்க. நான் உங்களுக்காகத்தான் காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
வர்ஷனாவும் சேதுவும் சற்று வியப்புடன் அருகிலிருந்த தரையில் அமர்ந்தனர்.
வர்ஷனா: (தயக்கத்துடன் தொடங்கி, பின்னர் வார்த்தைகள் தானாக வந்தன) பாட்டி… என் பேரு வர்ஷனா, இவரு என் கணவர் சேது. எங்களுக்குக் கல்யாணம் ஆகி அஞ்சு வருஷமாச்சு. ஆனா இன்னும் குழந்தை இல்லை. எவ்வளவோ டாக்டர்களைப் பார்த்துட்டோம், எவ்வளவோ கோவில்களுக்குப் போயிருக்கோம். ஆனா… ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஒரு உறுத்தல் இருந்துட்டே இருந்துச்சு பாட்டி. நம்ம குலதெய்வத்துக்கிட்ட முறையா ஒரு வேண்டுதல் வைக்கலையேன்னு.
வர்ஷனா ஒரு கணம் நிறுத்தி, சேதுவைப் பார்த்தாள். அவர் அவளைத் தொடரச் சொல்லி கண் சிமிட்டினார்.
வர்ஷனா: ஒருநாள்… திடீர்னு என் மனசுல ஒரு எண்ணம் வந்துச்சு பாட்டி. நம்ம குலதெய்வத்தோட அருள் வேணும்னா, ஒரு பெரிய தியாகம் செய்யணும்னு தோணுச்சு. அதான்… என் கணவருக்கு இங்கே, நம்ம குலதெய்வம் கோவில்ல மொட்டை போடுறதா வேண்டிக்கிட்டேன். இதுதான் சரியான வேண்டுதலா இருக்கும்னு என் மனசு சொல்லுச்சு. அவரும் சம்மதிச்சிட்டாரு. அந்த வேண்டுதலை இப்போ நிறைவேத்த வந்திருக்கோம். இதுக்காக என்ன செய்யணும்னு வழிகாட்டணும் பாட்டி.
பாட்டி குருக்கள் அமைதியாக அனைத்தையும் கேட்டார். அவரது முகத்தில் எந்தவித ஆச்சரியமும் இல்லை. அவர் வர்ஷனாவின் கையைப் பாசத்துடன் பற்றிக்கொண்டார்.
பாட்டி குருக்கள்: (மெல்லிய, பாசமான குரலில்) ரொம்ப நம்பிக்கையோட வந்திருக்கீங்க குழந்தைகளா. உங்க மனசுல இருக்கிற கஷ்டம் எனக்குப் புரியுது. இந்த குலதெய்வம் ரொம்ப சக்தி வாய்ந்தது. நம்பிக்கையோட வந்து, மனசு உருகி வேண்டினா, கண்டிப்பா அருள் புரியும். உங்க வேண்டுதல் ரொம்பச் சிறப்பானது. இப்போ நான் உங்களுக்கு எப்படிச் செய்யணும்னு சொல்றேன்.
பாட்டி குருக்களின் வழிகாட்டுதல்
பாட்டி குருக்கள் வர்ஷனாவின் கையை அன்பாகப் பற்றியபடி, மெதுவாக அவளது தலையில் கை வைத்து கண்களை மூடிக்கொண்டார். அந்தப் பாட்டியின் தொடுதலில் வர்ஷனாவுக்கு ஒருவித மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. மனதை ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி சூழ்ந்தது. சில நிமிடங்கள் அப்படியே கழிந்தன. அந்தக் கணங்கள் ஏதோ ஒரு யுகம் போலத் தோன்றின. கோவிலின் ஆரவாரம், மக்கள் சத்தம் என எதுவுமே அவர்களுக்கு எட்டவில்லை.
சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, பாட்டி குருக்கள் கண்களைத் திறந்தார். அவரது கண்கள் இன்னும் அதே அன்பையும், ஞானத்தையும் கொண்டிருந்தன.
பாட்டி குருக்கள்: (மெல்லிய, உறுதியான குரலில்) நீ எடுத்த வேண்டுதல் ரொம்ப நல்லதுமா. உன் கணவருக்கு மொட்டை போடுறது நல்ல சகுனம். குலதெய்வம் கண்டிப்பா அருள்புரியும். ஆனா… இன்னும் கொஞ்சம் இருக்கு.
பாட்டி குருக்களின் வார்த்தைகள் வர்ஷனாவைச் சற்று குழப்பமடையச் செய்தன. ‘இன்னும் கொஞ்சம்’ என்றால் என்ன? அவள் கண்களில் கேள்விக்குறி மின்னிற்று.
வர்ஷனா: (சற்று குழப்பத்துடன்) இன்னும் கொஞ்சம்ன்னா… என்ன பாட்டி சொல்றீங்க? நான் வேற என்ன செய்யணும்?
பாட்டி குருக்கள் வர்ஷனாவின் கண்களை நேராகப் பார்த்தார். அவரது முகத்தில் ஒருவித தீர்க்கமான முடிவு தெரிந்தது.
பாட்டி குருக்கள்: நீ உண்மையாகவே குழந்தை பாக்கியம் வேணும்னு ஆசைப்பட்டா, இந்த தம்பதி சம்யோஜித மொட்டை சடங்கு செய்யணும்மா.
பாட்டி குருக்களின் வார்த்தைகள் வர்ஷனாவை நிலைகுலையச் செய்தன. தம்பதி சம்யோஜித மொட்டை! கணவனும் மனைவியும் சேர்ந்து மொட்டை போடும் சடங்கு! இது அவளுக்கு அதிர்ச்சியாகவும், அதேசமயம் ஒருவித அமானுஷ்யமான உற்சாகத்தையும் கொடுத்தது. அவள் கண்கள் அகல விரிந்தன. ‘இப்படி ஒரு சடங்கு இருக்கிறதா?’ என்ற ஆச்சரியம் அவள் முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
அவள் சட்டென்று சேதுவைப் பார்த்தாள். சேதுவின் முகத்திலும் அதே ஆச்சரியம். ஆனால், அதில் ஒரு கலக்கம் இல்லை. வர்ஷனாவின் ஆச்சரியத்தை உணர்ந்த அவர், அவள் என்ன சொல்லப் போகிறாள் என்று காத்திருந்தார்.
வர்ஷனா: (சற்று தடுமாற்றத்துடன், சேதுவைப் பார்த்தபடி) சேது… பாட்டி… பாட்டி சொல்றாங்க… நானும்… நானும் மொட்டை போட்டுக்கணும்னு… நீங்க… சம்மதிப்பீங்களா சேது?
வர்ஷனாவின் குரலில் ஒருவித நடுக்கமும், அதேசமயம் ஒரு பெரிய நம்பிக்கையும் கலந்திருந்தது. சேதுவின் அனுமதி அவளுக்கு மிகவும் முக்கியம் என்பதை உணர்ந்தாள். அவள் முடிவு அவரது கைகளில் இருந்தது.
சேதுவின் கேள்விகளும் வர்ஷனாவின் உறுதியும்
வர்ஷனாவின் கேள்வியால் சேது ஒரு கணம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார். அவர் மெதுவாக வர்ஷனாவின் கையைப் பற்றிக்கொண்டார்.
சேது: (அன்புடன்) வர்ஷு… நீ திடீர்னு இப்படி கேட்கவும் எனக்கு ஒரு நிமிஷம் என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல. நீ… நீ உண்மையிலேயே இதுக்கு ஓகேவா? உன் இஷ்டமா?
வர்ஷனா சேதுவைப் பார்த்தாள். அவள் முகத்தில் ஒருவித தயக்கம் கலந்திருந்தது. அவளது அழகிய நீண்ட கூந்தல் அவளுக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை சேது அறிவார்.
சேது: (அவளது தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு) வர்ஷு, நான் உன் மனசுக்குக் கஷ்டத்தைக் கொடுக்க விரும்பல. மொட்டை போட்டா… அப்புறம் வேலைக்கு எப்படி போவ? வெளியில எப்படி சமாளிப்ப? இதெல்லாம் ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சுக்கோ வர்ஷு. எந்த ஒரு நிர்ப்பந்தத்துலயும் நீ இந்த முடிவை எடுக்க வேண்டாம்.
சேதுவின் கேள்விகள் வர்ஷனாவை மேலும் சிந்திக்கத் தூண்டின. ஆம், வேலை, வெளியே செல்வது… எல்லாமே சற்று சவாலாகத்தான் இருக்கும். ஒரு சில நிமிடங்கள் அமைதி அங்கே நிலவியது. வர்ஷனா கண்களை மூடினாள், பின்னர் மெதுவாகத் திறந்தாள். அவளது முகத்தில் தயக்கம் மறைந்து ஒருவித தீர்மானம் தோன்றியது.
வர்ஷனா: (சற்று கண்கலங்க, ஆனால் குரலில் உறுதி) சேது… ஆரம்பத்துல எனக்கும் இதெல்லாம் தோணிச்சுதான். எப்படி வேலைக்குப் போறது, வெளியே போறதுன்னு யோசிச்சேன். ஆனா… பாட்டி குருக்கள் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டுச்சு சேது.
அவள் சேதுவின் கையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
வர்ஷனா: என் மனசுல ஒரு பெரிய சந்தோஷம், ஒருவித உற்சாகம் பொங்குது சேது. நானும் இந்த வேண்டுதல்ல முழுசா ஈடுபட போறேன்னு நினைக்கும்போது, இது ஏதோ ஒரு அற்புதம் நடக்கப்போற மாதிரி ஒரு உணர்வு. நம்ம குழந்தைகளுக்காக… நமக்காக… ஏதோ ஒரு தியாகம் செய்யப்போறோம்னு தோணுது. இது வெறும் முடியை நீக்குறது இல்லை சேது. நம்ம மனசுல இருக்கிற பாரத்தை இறக்கி வைக்கிற மாதிரி. நீங்க பயப்படாதீங்க. நான் சமாளிச்சுப்பேன். எனக்காக, நம்ம குடும்பத்துக்காக, நம்ம குலதெய்வத்துக்காக என்ன வேணும்னாலும் செய்வேன் சேது.
அவளது கண்களில் உறுதியும், அன்பும் மின்னின. சேது வர்ஷனாவின் முகத்தைப் பார்த்தார். அவளது மன உறுதி அவருக்குள் ஒரு பெரிய நம்பிக்கையை விதைத்தது.
catch up with the next part…..
