அன்புள்ள வர்ஷனா மற்றும் சேது

மாலை நேரம், இரவு உணவு மேசையில்:

வர்ஷனா: (பெருமூச்சுவிட்டு) ஆ… இன்னைக்கு ஆபீஸ் ரொம்ப டயர்டா இருந்துச்சு சேது. ஒரே மீட்டிங், ஒரே வேலை…

சேது: அப்படியா வர்ஷு? ரொம்ப களைப்பா இருக்கியா? என்னாச்சு இன்னைக்கு ஸ்பெஷலா?

வர்ஷனா: இல்லைங்க, வழக்கம் போல தான். ஆனா இன்னைக்கு ஏனோ ரொம்ப உடம்பு சோர்ந்து போச்சு. சரி, விடுங்க. உங்க நாள் எப்படி போச்சு?

சேது: எனக்கு பரவாயில்லை. வழக்கம் போல தான். கொஞ்சம் கிளைன்ட் கால்ஸ் இருந்துச்சு. மத்தபடி எல்லாம் ஓகே. நீ கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடு வர்ஷு.

வர்ஷனா: அதான் யோசிக்கிறேன். இந்த உடம்பு களைப்பு கூட பரவாயில்லை. மனசு தான் ஏனோ ஒரு மாதிரி இருக்கு.

சேது: ஏன் வர்ஷு? என்னாச்சு? ஏதும் கவலையா? என்கிட்ட சொல்லு.

வர்ஷனா: (மெதுவாக, யோசித்தபடி) இல்ல சேது… நம்ம குலதெய்வம் கோவில்… போய் ரொம்ப நாளாச்சுல்ல?

சேது: ஆமா வர்ஷு. கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷம் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். ஏன் திடீர்னு குலதெய்வம் கோவில் ஞாபகம் வந்துச்சு?

வர்ஷனா: (தயக்கத்துடன்) இல்ல, சும்மா தான். போகணும் போல இருக்கு. இந்த வாரமோ, அடுத்த வாரமோ ஒரு நாள் போயிட்டு வரலாமா?

சேது: போலாமே வர்ஷு. கண்டிப்பா போலாம். நீ எப்போ ப்ரீயா இருக்கியோ அப்போ சொல்லு. திடீர்னு ஏன் இப்போ குலதெய்வம் கோவிலுக்கு போகணும்னு தோணுச்சு? ஏதாவது விசேஷமா?

வர்ஷனா: (சற்று கண்கலங்கி, குரல் தாழ்ந்து) ஆமா சேது… ஒரு விசேஷம் இருக்கு. நான் ஒரு வேண்டுதல் பண்ணியிருக்கேன்.

சேது: வேண்டுதலா? என்ன வேண்டுதல் வர்ஷு? எப்போ? என்கிட்ட சொல்லவே இல்லையே?

வர்ஷனா: (சேதுவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, அவரது முகத்தைப் பார்க்கத் தயங்கி) அது… அது வந்து சேது… ரொம்ப நாளா என் மனசுக்குள்ளயே வச்சிருந்தேன். உங்ககிட்ட எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியாம… ஒரு பயம்… நீங்க என்ன நினைப்பீங்களோன்னு…

சேது: ஏன் வர்ஷு அப்படி சொல்ற? உனக்கும் எனக்கும் நடுவுல என்ன பயம்? என்ன வேணும்னாலும் என்கிட்ட சொல்லலாம்ல? சொல்லு வர்ஷு… என்ன வேண்டுதல்?

வர்ஷனா: (பெருமூச்சுவிட்டு, குரல் கம்மியபடி) நம்ம கல்யாணம் ஆகி அஞ்சு வருஷமாச்சுல்ல சேது… இன்னும் நமக்கு குழந்தை இல்லையே… அதுக்காகத்தான்…

சேது: (அதிர்ச்சியுடன்) குழந்தைக்காகவா? ஆமா வர்ஷு, எனக்கும் கவலைதான். ஆனா என்ன வேண்டுதல் பண்ணியிருக்க?

வர்ஷனா: (தலைகுனிந்து, மிகவும் மெதுவாக, almost whisper) நான்… நான் உங்களுக்கு… மொட்டை போடுறதா வேண்டிக்கிட்டேன் சேது… நம்ம குலதெய்வம் கோவில்ல… பாரம்பரியமா…

சேது: (பேச்சற்று, ஒரு கணம் அமைதி. அவர் கண்கள் வர்ஷனாவைப் பார்த்தன. ஒரு நிமிடம் ஏதும் பேசவில்லை) மொட்டையா? எனக்கு மொட்டையா? வர்ஷு… நீ என்ன சொல்ற?

வர்ஷனா: (மெல்ல சேதுவின் முகத்தைப் பார்த்தாள், அவளது கண்களில் நீர் திரண்டிருந்தது. குரலில் நடுக்கம்) ஆமா சேது… எனக்கு வேற வழி தெரியல. எவ்வளவு டாக்டர் பார்த்தாச்சு, எவ்வளவு கோவில் போயாச்சு… ஆனா… ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஒரு உறுத்தல் இருந்துட்டே இருந்துச்சு. நம்ம குலதெய்வத்துக்கிட்ட முறையா ஒரு வேண்டுதல் வைக்கலையேன்னு. நிறைய பேர் சொன்னாங்க, குலதெய்வத்துக்கிட்ட வேண்டினா நடக்கும்னு. அதான்… திடீர்னு ஒரு நாள்… மனசுக்குள்ள இந்த எண்ணம் வந்துச்சு. இதுதான் சரியான வேண்டுதலா இருக்கும்னு தோணுச்சு. நீங்க கோவிச்சுக்க மாட்டீங்கள்ல சேது?

சேது: (பெருமூச்சு விடுகிறார், வர்ஷனாவின் கையை மென்மையாகப் பற்றுகிறார்) இல்ல வர்ஷு… கோவிச்சுக்க மாட்டேன். ஆனா… எனக்கு ஒரு நிமிஷம் ஷாக்கா இருந்துச்சு. சரி, விடு. நீ இவ்வளவு தூரம் யோசிச்சு, மனசு உருகி ஒரு வேண்டுதல் பண்ணியிருக்கேன்னா… நான் என்ன சொல்ல முடியும்?

வர்ஷனா: (சற்று நிம்மதியடைந்தவளாக) அப்போ… நீங்க சம்மதிப்பீங்கல்ல சேது? எனக்காக… நம்ம குழந்தைகளுக்காக… எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு சேது. நம்ம குலதெய்வம் நம்மள கைவிடாது. இந்த வேண்டுதலை நிறைவேத்துனா கண்டிப்பா நமக்கு ஒரு குழந்தை பிறக்கும்னு மனசு சொல்லுது. என்ன சொல்றீங்க?

குலதெய்வம் கோவில் பயணம்

ஒரு வாரம் கழித்து…

வெள்ளி காலை, திருநெல்வேலியில் இருந்து குலதெய்வம் கோவிலை நோக்கி கார் புறப்பட்டது. வர்ஷனாவின் முகத்தில் ஒருவித நிம்மதியும், சேதுவின் முகத்தில் அன்பும் கலந்த ஒரு புன்னகையும்.

சேது: (காரை ஓட்டிக்கொண்டே) வர்ஷு, நல்லா தூங்கிக்கோ. கோவில் இன்னும் ஒரு மணி நேரப் பயணம் இருக்கும்.

வர்ஷனா: (கண்களை மூடியபடி) பரவாயில்லை சேது. எனக்கு தூக்கம் வரலை. ஒருவித படபடப்பா இருக்கு. சந்தோஷமா, பயமா… ரெண்டும் கலந்த ஒரு உணர்வு.

சேது: (அவள் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு) பயப்படாத வர்ஷு. எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும். நம்ம குலதெய்வம் கண்டிப்பா நம்ம கூட இருக்கும்.

வர்ஷனா: (சற்று பெருமூச்சுவிட்டு) தெரியும் சேது. ஆனா… உங்க மொட்டை…

சேது: (சிரித்துக்கொண்டே) ஹேய், அதைப் பத்தி இப்போ ஏன் யோசிக்கிற? அதெல்லாம் ஒரு விஷயமே இல்லை. நீ என்ன நினைக்கிறயோ, அதைத் தவிர வேற எதுவுமே எனக்குப் பெருசு இல்லை.

கோவிலுக்குச் செல்லுதல்

சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு…

கோவில் திருவிழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் மக்கள் கூட்டம், பக்திப் பரவசம். வர்ஷனா சேதுவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு கோவிலின் உள்ளே நுழைந்தாள்.

வர்ஷனா: சேது, நாம நேரா பூசைக் கடைகளுக்குப் போகணும். பூஜை சாமான்கள் வாங்கணும், அப்புறம்… மொட்டை போடுறதுக்கு தேவையானதும் வாங்கணும். வாங்க.

சேது: சரி வர்ஷு. நீ என்ன சொல்றியோ அதுதான்.

அவர்கள் ஒரு கடைக்குள் நுழைந்தனர். வர்ஷனா மஞ்சள், குங்குமம், பூமாலைகள், தேங்காய், பழங்கள் எனப் பட்டியல் போட்டு ஒவ்வொன்றாக வாங்கினாள். சேது அவள் பின்னால் வந்து, அவள் வாங்கும் பொருட்களைப் பையில் போட்டார்.

சேது: (பில் செலுத்தும் போது) வர்ஷு, இங்க பாரு. இது என்ன இவ்ளோ பெரிய சந்தன டப்பா? இவ்வளவு சந்தனம் எதுக்கு நமக்கு?

வர்ஷனா: (சிரித்தபடியே, சேதுவின் முகத்தை நேராகப் பார்த்து) ஏன் சேது, உங்க மொட்டைக்குத்தானே? இவ்வளவு பெரிய டப்பா இருந்தாதான், மொட்டை போட்டதும் தல ஃபுல்லா நல்லா சந்தனம் பூச முடியும்.

சேது: (சற்று திகைத்து, பின் சிரித்து) ஆஹா, இப்போவே ஆரம்பிச்சுட்டியா? ரொம்ப அக்கறைதான்! சரி சரி, வா.

வர்ஷனா மெல்லிய வெட்கத்துடன் சிரித்தபடி, சந்தன டப்பாவை பத்திரமாகப் பையில் வைத்தாள். சேதுவும் புன்னகையுடன் அவளைப் பின்தொடர்ந்தார். அவர்களின் மனதில் ஒரு புது நம்பிக்கை துளிர்விட்டது.

கோவிலில் பூஜைக்கான ஏற்பாடுகள்

கோவில் வளாகத்திற்குள்…

பூஜை சாமான்களை வாங்கிய பிறகு, வர்ஷனாவும் சேதுவும் கோவிலின் பிரதான சன்னிதியை நோக்கி நடந்தனர். மனம் நிறைந்த பக்தியுடன் சுவாமியை தரிசித்தனர்.

வர்ஷனா: (சேதுவிடம்) சேது, நாம இப்போ கோவில் குருக்களைப் பார்த்து பேசணும். மொட்டை போடுறதுக்கான ஏற்பாடுகள் பத்தி கேட்கணும்.

சேது: ஆமா வர்ஷு. வா, அங்கே குருக்கள் இருக்காருன்னு நினைக்கிறேன்.

அவர்கள் கோவில் பிரதான குருக்களை அணுகினர். குருக்கள் சற்று வயதானவர், அமைதியான முகம் கொண்டவர்.

வர்ஷனா: (பணிவுடன்) சுவாமி, நமஸ்காரம்.

குருக்கள்: தீர்க்காயுஷ்மான் பவா! என்னம்மா வேணும்?

வர்ஷனா: சுவாமி, நான் வர்ஷனா, இவரு என் கணவர் சேது. எங்களுக்குக் கல்யாணம் ஆகி அஞ்சு வருஷமாச்சு, இன்னும் குழந்தை பாக்கியம் இல்லை. அதனால, என் கணவருக்கு இங்கே மொட்டை போடுறதா ஒரு வேண்டுதல் பண்ணியிருக்கேன். குலதெய்வம் அருள் புரியணும்னு வேண்டிக்கிட்டோம். இப்போ அந்த வேண்டுதலை நிறைவேத்த வந்திருக்கோம். அதுக்கு என்ன செய்யணும்னு வழிகாட்டணும் சுவாமி.

குருக்கள் வர்ஷனாவையும் சேதுவையும் சில நொடிகள் உற்றுப் பார்த்தார். பின்னர் ஒரு புன்னகையுடன்,

குருக்கள்: ரொம்ப சந்தோஷம் அம்மா. நம்பிக்கையோட வந்திருக்கீங்க. உங்க வேண்டுதல் கண்டிப்பா நிறைவேறும். நீங்க மொட்டை போடுறதுக்கு, கோவில்ல மூலையில, அந்த பெரிய ஆலமரத்தடியில ஒரு பாட்டி குருக்கள் இருப்பாங்க. அவங்கதான் ரொம்ப காலமா இந்த சேவையைச் செஞ்சிட்டு இருக்காங்க. அவங்ககிட்ட உங்க வேண்டுதலையும், உங்க நிலமையையும் சொல்லுங்க. அவங்க உங்களுக்கு எப்படி செய்யணும்னு சரியா வழிகாட்டுவாங்க. அவங்க சொல்றபடி செய்யுங்க. எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்.

சேது: ரொம்ப நன்றி சுவாமி.

வர்ஷனா: நன்றி சுவாமி.

குருக்களிடம் ஆசி பெற்றுக்கொண்டு, வர்ஷனாவும் சேதுவும் ஆலமரத்தடியை நோக்கி நடந்தனர்.

சேது: (வர்ஷனாவிடம்) பாட்டி குருக்கள் சொல்றாங்களே. ஒருவேளை நம்ம பரம்பரை வழக்கம் ஏதும் இருக்கோ என்னவோ?

வர்ஷனா: இருக்கலாம் சேது. நம்ம முன்னோர்கள் எல்லாம் இங்கே வந்து வேண்டுதல் செஞ்சிருப்பாங்க. இந்த பாட்டி குருக்களுக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சிருக்கும். வாங்க, தேடுவோம்.

அவர்கள் கோவில் வளாகத்தின் ஒரு மூலையில் இருந்த பெரிய ஆலமரத்தடியை நெருங்கினர். அங்கு ஒரு வயது முதிர்ந்த பெண்மணி, நெற்றியில் திருநீற்றுப் பட்டையுடன், அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். அவர் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தார்.

catch up with the next part…..