Piekje
(For english version please scroll down.)
Het regent manen
Lizzie was onverwacht terug van haar vakantie. Het onbestendig geworden weer zal daar wel een bijdrage aan geleverd hebben. Niet echt koud, maar soms een beetje drukkend, wat motregel of zelfs een stortbui. Je weet dus gewoon niet waar je aan toe bent als je erop uittrekt.
Ze nam me mee naar de kamer aan de voorzijde van de villa. Niet echt mijn favoriete plek. Doch ik had de laatste dagen wat fantasietjes gekweekt, die daar weleens werkelijkheid konden worden.
“Zo, je bent gelukkig net voor de bui binnen” zei Lizzie. Het water kletterde buiten inderdaad met bakken naar beneden. Nadat we uit de douche stapten en ik me wilde afdrogen, pakte ze stiekum mijn handdoek weg.
“Heb je even niet nodig” ze reikte haar hand naar me uit en opende de schuifpui naar de kleine door een heg beschutte binnenplaats. Het was inmiddels veel zachter gaan regenen, zo goed als droog.
“Ik ben een beetje in een uitdagende bui. Love making in the rain. Of durf je niet …..?”
Ze keek me heel plagend aan “… en misschien ga ik het nog wel veel spannender maken Maarten. Dus weet waar je aan begint.”
Voor we het wisten stonden innig omarmd te zoenen en elkaar te betasten.
Na een minuut of tien vonden de weergoden het kennelijk vermakelijk om de regenkraan net iets verder open te draaien.
“Wil je hier blijven staan?” vroeg Lizzie. “Je mooie grijze manen worden hartstikke nat.”
“Geeft niet …” antwoordde ik.
“Dat is ook zo, geef me even een momentje. Ben zo terug.” zei Lizzie
Lizzie schoot de kamer in en was terug buiten voor ik er erg in had. “Je lijkt me in een dappere mood vanmiddag. Zal ik je nu eens écht op de proef stellen jongetje of sla je op de vlucht? ”.
Aan de zijkant van de binnenplaats stond een ijzeren tuinstoel, die ze met wat lawaai naar het midden sleepte. “Ga maar lekker zitten ….” Ik keek omlaag naar het stuifzand op de zitting dat nu meer op modder leek. “Vooruit joh, vies zijn we toch al. Ik wat minder …. hihi…. “ met een ondeugende blik kwam ze yab yum op me zitten. Toen schrok ik even. Ik had niet door dat ze bij haar korte heen-en-weertje naar binnen een kam en schaar had gepakt.
Liefdevol maar ook met een duidelijk onderliggende intentie begon ze mijn haar te kammen. Het leek wel of er geen einde aankwam. Lange streken die me lange zuchten deden maken.
De regen zette met vlagen een tandje bij, waardoor er bij het kammen extra druppels op onze naakte huid landden.
Lizzie: “Wanneer mag ik nu eindelijk eens je haar knippen? Je daagt me al zollang uit en buiten dat kleine lokje vang ik steeds maar bot.”
“Ja hè hè Lizzie, wanneer ga je nou eens écht mijn haar knippen?” Grapte ik.
“Ja mijnheer de lolbroek, leuk hoor. Vandaag misschien omdat je broek toch al uit is, hahhaha. Ik daag je uit om het los te laten. Je hoeft het niet per se in mijn handen te geven. We laten het vandaag de weergoden bepalen. Oké? We zoenen nog lekker door en als het stopt met regenen dan, tja dan moet je morgen maar naar die kapster die zei – alles eraf – want dan leg ik de schaar neer.”
“Blijft het motregenen dan knip ik jouw eeuwige veilige keuze … een ienie mini-stukje. Maar ….. gaat het harder regenen, dan over je hele hoofd de lengte van die pluk die ik de eerste keer deed. Je weet nog wel, waar je toen zo van schrok. Dus, hoe meer regen, hoe minder haar of meer haar eraf. Maar net hoe je het wil zien. Oh, ik bid voor een stortbui.”
Lizzie barstte in lachen uit “Moeder Maria laat het alstjeblieft lekker plensen” met haar handen samengevouwen, haar ogen naar de hemel gericht.
Love making in the rain bleek geen valse belofte. Heerlijk. Het regende nog nauwelijks. Onze huid voelde niet meer nat, eerder wat klam bezweet. Het zomerse windje toverde wat kippenvel op onze armen en onze tepels drukten hard en extra gevoelig tegen die van de ander.
“Schijnt dat je de goden je goed gezind zijn. Jij blij …. hahaha.” Het was waarempel droog geworden. De zon en de zomertemperatuur in ons lieten de laatste restjes vocht verdampen.
Plots klonk een harde klap waar we allebei van opveerden. Met bakken kwam het ineens naar beneden. Ik probeerde nog te ontsnappen met “ … kom naar binnen, jij pakt straks een enorm kou”.
“Dat heb ik er graag voor over” sprak Lizzie. De eerste natte manen gleden naar beneden.
De afloop laat zich raden.
(english version below)
It’s Raining Manes
Lizzie had returned unexpectedly early from her vacation. The unstable weather probably had something to do with it. Not really cold, but sometimes a bit oppressive, with drizzle or even a sudden downpour. You just didn’t know what to expect when you went out.
She took me to the room at the front of the villa. Not exactly my favorite spot. Still, over the past few days I’d been nurturing some fantasies—ones that might just come true in that very place.
“Just in time,” Lizzie said as I came in. Rain was hammering down outside in heavy sheets. After we stepped out of the shower and I reached for a towel, she slyly snatched it from my hands.
“You won’t be needing that just yet.” She reached out, took my hand, and slid open the glass door to the small courtyard—sheltered by a tall hedge. The rain had softened to a mist, nearly stopped.
“I’m feeling a little bold today. Love making in the rain. Or… are you too scared?”
She gave me a teasing look. “…and maybe I’ll make things much more exciting, Maarten. So, know what you’re getting yourself into.”
Before we knew it, we were kissing, touching, holding each other close. About ten minutes in, the weather gods seemed entertained enough to twist the faucet a little further open.
“Want to stay out here?” Lizzie asked. “Your lovely gray manes are getting soaked.”
“Doesn’t matter,” I replied.
“Fair enough. Give me just a moment—I’ll be right back.”
Lizzie dashed into the room and was back outside before I had time to wonder what she was up to. “You seem brave this afternoon. Shall I really put you to the test, boy? Or are you going to run?”
Off to the side of the courtyard stood a metal garden chair, which she noisily dragged to the center. “Go on, sit…”
I looked down at the dusty seat, which now looked more like mud.
“Come on,” she said. “We’re already a mess. Well… I’m slightly less messy… .” With a wicked gleam in her eye, she straddled me in a yab-yum pose. Then I got a jolt of surprise—she’d picked up a comb and a pair of scissors during that quick trip inside.
Gently, but with a clear sense of intent, she began combing my hair. Slowly. As if she didn’t want it to end. Long strokes that made me sigh, over and over again.
The rain flared up now and then, each gust sending extra droplets down onto our bare skin.
Lizzie said, “When can I finally cut your hair for real? You’ve been teasing me forever, and all I ever get is that little strand.”
“Oh yeah?” I smirked. “Well Lizzie, when are you finally going to give me a real haircut?”
“Mister Funny Guy, huh? Maybe today …..” She grinned. “I dare you to let go. You don’t have to hand it to me willingly. Let’s leave it up to the weather gods today, shall we?”
“We’ll keep kissing. And if it stops raining, well… then tomorrow you’ll just have to go to that hairdresser who said take it all off—because I’ll put the scissors down.”
“But… if it keeps drizzling, I’ll give you your usual—just a teeny tiny trim. However… if it starts pouring again, then I’m going to cut your hair all over—to the length of that piece I snipped the first time. You remember, the one that shocked you. So the harder it rains, the less hair you’ll have. Oh, I’m praying for a downpour.”
Lizzie burst out laughing. “Mother Mary, please let it pour!” she said, clasping her hands and lifting her eyes toward the sky.
Making love in the rain turned out to be no empty promise. It was glorious. The rain had nearly stopped. Our skin no longer felt wet—just warmly sticky with sweat. The summer breeze sent a shiver across our arms, and our nipples pressed harder, more sensitively, against one another.
“Looks like the gods are on your side. Lucky you… haha.” The skies had cleared. The sun—and the heat between us—was drying off the last droplets.
Suddenly, a loud crack in the sky startled us both. Thunder! Then came a full-on downpour, water streaming in buckets from the sky. I tried to escape, saying, “…come inside! You’ll catch a nasty cold!”
“I’m willing to risk it,” Lizzie replied. The first wet strands of my mane slid down.
You can probably guess the rest.
