Piekje
Scroll down for english version
Minx in Wonderland
De nieuwe buren, een jong stel, trokken razendsnel in hun nieuwe woning. Er hoefde immers niet veel aan gedaan te worden en het huis was brandschoon achtergelaten. Ik dacht bij mezelf: ik laat die mensen even rustig settelen, daarna ga ik ze pas welkom heten in de straat en mezelf voorstellen.
Althans, dat was het plan.
Kort na de middag werd er al bij me aangebeld. Door het raam zag ik de nieuwe buurvrouw staan. Ik had haar al eerder vanuit mijn keukenraam gespot en herkende haar meteen.
“Hallo! Ik ben Sonja, de nieuwe buurvrouw. Ik kom me even voorstellen.”
Ik nodigde haar uit binnen te komen en bood haar wat te drinken aan. Ze was een jonge vrouw, net geen meisje meer. Mooi gekleed, goed verzorgd en met een heerlijk parfum op. Nou ja, parfum… Ik houd daar erg van bij een vrouw, maar ik kan me voorstellen dat het voor veel mensen net een vleugje minder had gemogen. Ze had vrouwelijke rondingen, een schitterende lach en praatte volop. Zonder gemeen te zijn: een echte minx.
In sneltreinvaart kwamen de geijkte onderwerpen voorbij. Het huis, de straat, het werk. Enfin, je kent het wel. Op een gegeven moment kwam mijn leeftijd ter sprake. Ze schatte me eerst erg jong, uiteindelijk zelfs tien jaar jonger dan ik werkelijk ben!
“Je hebt tenminste nog haar,” zei ze lachend. Dat was voor haar blijkbaar een van de belangrijkste criteria om de leeftijd van een man te bepalen.
“Ha ha ha, ik ga nu de champagne openen! Mijn dag is goed,” reageerde ik, waarna ik mijn werkelijke leeftijd verklapte.
“Sorry hoor, als ik iets hards zeg over je haar. Maar het valt wel op, die lange lokken. Ik had mijn vriend allang op een stoel gezet.”
Ik deed alsof ik het niet begreep. “Op een stoel?”
“Als kind wilde ik eigenlijk kapster worden. Die tik heb ik nog steeds,” giechelde ze. “Dus ook al wil hij het eigenlijk niet, ik ben degene die zijn haar knipt. En hij zegt altijd dat er wel wat meer af mag — om vervolgens te klagen dat het weer té kort is. Ik denk weleens: de volgende keer zet ik er direct de tondeuse in!”
“Ah, nu snap ik het. Nou, je vriend mag in zijn handjes klappen dat jij dat doet. Ik had het juist fijn gevonden als een van mijn ex-partners vroeger mijn haar had geknipt.”
Ze schaterde het uit. “Je belt maar aan bij je nieuwe buurvrouw, hoor!”
“Ja, steek er de draak maar mee,” antwoordde ik. “Je zou gek opkijken.”
“Nee hoor.” Ze nam een slokje en keek me indringend aan. “Heb je een goede, scherpe schaar?”
“Je bedoelt een kappersschaar? Ja, die heb ik.”
“Pak die dan even. Hoef je ook niet aan te bellen.” Ze lachte en gaf me een knipoog. “Want ik heb het er zo af, hoor.”
Die laatste zin voelde een beetje beangstigend. Maar tegelijkertijd voelde het alsof het Witte Konijn riep dat ik met Alice mee mocht naar Wonderland. Sonja in dit geval, niet Alice.
“Oké.” Ik stond op en haalde mijn etui met kapperspullen van boven.
Toen ik weer beneden kwam, had Sonja al een stoel midden in de kamer gezet. Ze was erachter gaan staan, haar handen rustend op de leuning. Non-verbaal spraken ze boekdelen: Kom maar zitten, jongen.
Maar Sonja verraste me nog meer. “Ik heb mijn blouse maar uitgetrokken, want ik wil niet dat er haren op komen. Misschien voor jou ook een goed idee?”
Ze stond daar parmantig in enkel haar bh, haar curvy bovenlichaam en een prachtig decolleté extra benadrukt. Gehoorzaam deed ik mijn shirt uit.
“Ga maar zitten, hoor.” Ze had inmiddels de inhoud van de etui op de tafel omgekieperd. Met een borstel ging ze voorzichtig en traag door mijn haar. Daarna ruilde ze de borstel in voor de schaar.
“Zoals jij het wilt, of zoals ik het wil? Volgens mij ben je echt zo iemand die alleen de puntjes eraf wil. Of mag het meer zijn?”
Met een lichte trilling in mijn stem vroeg ik: “Wat is meer?”
“Twee vingers.” Ze hield haar wijs- en middelvinger op elkaar voor mijn ogen.
“Je bedoelt dat twee vingers ongeveer drie centimeter knippen is…?”
Ze lachte en keek me aan met een blik van: wat een gek antwoord. “Nee joh, dat zouden de puntjes zijn. Het is zomer, lekker kort. Twee vingers lang, zo noem ik dat altijd. Ik zal even één lokje voordoen, dan kun je het zien.”
Voordat ik er erg in had, of überhaupt de kans kreeg haar tegen te houden, hoorde ik de schaar sluiten vlak boven de vingers die ze tegen mijn hoofdhuid drukte. Vol trots liet ze de strand haar — gelukkig niet zo’n dikke — aan me zien. Ik werd ijskoud, terwijl het zweet me plotseling uitbrak.
“Valt best mee, toch?” Ik zag een dunne lok van zeker vijftien centimeter voor mijn ogen dansen. “Kan altijd nog korter.”
Het Witte Konijn had me stevig bij de hand genomen. Ik kon – of wilde – niet meer terug.
“You’re the boss,” zuchtte ze theatraal.
“Van dat ieniemienie lokje zie je niks, dus ik kan altijd nog… alleen de puntjes doen. Al heb ik écht heel veel zin om er goed de schaar in te zetten.”
Die woorden, heel veel zin, werkten als olie op het vuur van mijn fantasie. Of was het een langgekoesterde wens?
“Ik beloof dat ik het heel rustig zal doen, zodat je niet meteen schrikt of in de stress schiet. Toe nou… Hoe kan ik je zover krijgen?”
Ze legde de schaar op tafel en liet haar pantalon naar de vloer zakken. In haar lingerie kwam ze met haar gezicht naar mij toe op mijn schoot zitten. Ze keek me met open mond en grote ogen aan, pakte mijn haar met beide handen stevig vast en bewoog haar lippen naar de mijne.
“Puntjes dus?”
Ik leunde iets naar voren, nam het risico, en drukte mijn mond op de hare. Na een korte, zwoele zoen trok ze zich iets terug.
“…of?” Weer hield ze die twee vingers voor mijn ogen.
“Oké, twee vingers lang. Maar echt niet korter, hoor.”
“Jippie! En de rest zien we strakjes wel, toch?”
Ze kamde het haar nog een keer door, zette nauwkeurig haar vingers tegen mijn hoofd en liet de schaar langzaam — bijna pijnlijk traag — zijn werk doen. De lok die in haar decolleté belandde, was beduidend groter dan het proefstukje. De hoeveelheid haar die in de daaropvolgende dertig minuten op onze lichamen en de vloer viel, nam enorme proporties aan. De notenkleurige houten vloer stak fel af tegen mijn grijze haar.
“Jammer dat we geen tondeuse hebben,” zei ze plotseling. “Zou wel leuk zijn om de zijkanten en de achterkant wat op te scheren.”
Mijn blik verraadde me direct.
“Die héb je wel!”
Ik veegde de losse haren van mijn lijf en haalde het apparaat van boven. Sonja stond in de woonkamer alsof ze net goud had gewonnen op de Olympische Spelen. Snel pakte ze de tondeuse uit mijn handen en stak de stekker in het stopcontact. “Ik probeer eerst de kleinste opzetkam. Kijken hoe dat valt.”
De koude tondeuse baande zich langzaam en resoluut een weg van mijn nek naar bijna mijn kruin. Ze ging wel erg hoog.
Opnieuw kwam ze op mijn schoot zitten. “Je bent nog niet naar huis gerend, hihi. Bijna vergeten: je bént al thuis. Dat je me zo vertrouwt, dat vind ik echt mooi. Zal ik je ook thuis laten ‘komen’?”
Sonja wachtte het antwoord niet af. Ze klikte de opzetkam eraf en zette de kale machine midden op mijn voorhoofd. Wat ze met dat ‘komen’ bedoelde, had zich inmiddels warm in mijn onderlijf opgebouwd en vond nu zijn weg naar een intense release.
Een fantasie die méér dan werkelijkheid werd. Vanaf dat moment was er nog maar één barberette die mij kon bekoren: de letterlijke minx next door.
(english version)
Minx in Wonderland
The new neighbors, a young couple, moved into their new home at lightning speed. After all, there wasn’t much work to be done, and the house had been left spotlessly clean. I thought to myself: I’ll let them settle in quietly first, and only then will I welcome them to the neighborhood and introduce myself.
At least, that was the plan.
Shortly after noon, my doorbell rang. Looking through the window, I saw the new neighbor standing there. I had already spotted her through my kitchen window before and recognized her instantly.
“Hello! I’m Sonja, your new neighbor. Just coming over to introduce myself.”
I invited her inside and offered her a drink. She was a young woman, barely out of her girlhood. Beautifully dressed, well-groomed, and wearing a delicious perfume. Well, perfume… I personally love that on a woman, but I can imagine that for many people, a little less would have been more. She had feminine curves, a dazzling smile, and chatted away effortlessly. Without being mean: a true minx.
In rapid succession, we zipped through the usual small talk. The house, the street, what we did for work. Well, you know the drill. At one point, my age came up. She initially guessed me to be very young, eventually settling on a full ten years younger than I actually am!
“At least you still have hair,” she said with a laugh. Apparently, that was one of her main criteria for judging a man’s age.
“Ha ha ha, I’m opening the champagne right now! You’ve made my day,” I responded, before revealing my actual age.
“Sorry if I sounded a bit blunt about your hair. But those long locks do stand out. I would have put my boyfriend in a chair a long time ago.”
I pretended not to understand. “In a chair?”
“As a child, I actually wanted to be a hairdresser. I still have that quirk,” she giggled. “So even though he doesn’t really want to, I’m the one who cuts his hair. And he always says it could use a bit more off – only to complain later that it’s way too short. Sometimes I think: next time, I’m going straight in with the clippers!”
“Ah, now I get it. Well, your boyfriend should count his blessings that you do that. I actually would have loved it if one of my ex-partners had cut my hair in the past.”
She burst out laughing. “Just ring your new neighbor’s doorbell anytime!”
“Sure, keep teasing me,” I replied. “You’d be shocked if I did.”
“Not at all.” She took a sip and looked at me intently. “Do you have a good, sharp pair of scissors?”
“You mean hair-cutting shears? Yes, I do.”
“Go grab them then. No need to ring any doorbells.” She laughed and gave me a wink. “Because I’ll have it off in no time.”
That last sentence felt a little daunting. But at the same time, it felt as if the White Rabbit was calling for me to follow Alice into Wonderland. Sonja in this case, not Alice.
“Okay.” I stood up and went upstairs to grab my case of hairdressing tools.
When I came back down, Sonja had already set up a chair right in the middle of the room. She stood ready, her energy infectious and her focus entirely on the task at hand.
“Go ahead, sit down.” By now, she had organized the contents of the case. With a brush, she went gently and slowly through my hair. Then, she swapped the brush for the scissors.
“The way you want it, or the way I want it? I bet you’re the type who only wants a trim. Or can it be more?”
With a slight tremor in my voice, I asked: “What is more?”
“Two fingers.” She held her index and middle finger tightly together in front of my eyes.
“You mean two fingers is about three centimeters of cutting…?”
She laughed at the misunderstanding. “No way, that would just be a trim. It’s summer, nice and short. Two fingers long, that’s what I always call it. I’ll show you on one little lock so you can see.”
Before I even realized what was happening, I heard the scissors snip right above where she pressed her fingers against my scalp. She showed me the strand of hair, and a sudden rush of adrenaline broke out over me.
“Not so bad, right?” I saw a thin lock of at least fifteen centimeters before my eyes. “We can always go shorter.”
The White Rabbit had taken me firmly by the hand. I couldn’t – or didn’t want to – go back.
“I promise I’ll go very slowly, so you don’t get a shock. Come on… let’s do this properly.”
She looked at me with a charming, persuasive smile. “A trim then? Or…?” Once again, she held those two fingers before my eyes.
“Okay, two fingers long. But really no shorter than that.”
“Excellent! And we’ll figure out the rest as we go.”
She combed through it one more time and let the scissors do their work slowly. Over the next thirty minutes, the amount of hair falling onto the floor reached massive proportions. The dark wooden floor contrasted sharply against the falling gray locks.
“Too bad we don’t have clippers,” she said suddenly. “It would be fun to buzz the sides and the back a bit.”
My expression gave me away instantly.
“You do have them!”
I fetched the device from upstairs. Sonja looked absolutely delighted as she plugged them in. “I’ll try a safe guard first. Let’s see how that looks.”
The cold clippers moved decisively from the base of my neck up toward my crown. The sensation was intense and liberating.
She sat on my lap again. "You haven't run home yet, he he. Almost forgot: you *are* already home. The fact that you trust me so much, I think that's really beautiful. Shall I let you 'come' home too?"
Sonja didn't wait for an answer. She clicked off the attachment comb and placed the bare machine right on my forehead. What she meant by that 'coming' had by now built up warmth in my lower body and was now finding its way to an intense release.
A fantasy that became more than reality. From that moment on, there was only one barberette who could charm me: the literal minx next door.
